Υψηλά πάνω από την πόλη, πάνω σε μια ψηλή στήλη, στεκόταν το άγαλμα του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα. Ήταν ολόκληρος καλυμμένος με λεπτά φύλλα καθαρού χρυσού, για μάτια είχε δύο λαμπερά ζαφείρια και ένα μεγάλο κόκκινο ρουμπίνι σπινθήριζε στη λαβή του σπαθιού του. Ήταν πράγματι πολύ θαυμαστός. «Είναι τόσο όμορφος όσο ένας ανεμοδείκτης-πετεινός», παρατήρησε ένας από τους Δημοτικούς Συμβούλους που ήθελε να αποκτήσει φήμη ανθρώπου με καλλιτεχνικό γούστο· «μόνο που δεν είναι τόσο χρήσιμος», πρόσθεσε, φοβούμενος μη θεωρήσουν οι άνθρωποι ότι δεν είναι πρακτικός, κάτι που φυσικά δεν ίσχυε. «Γιατί δεν μπορείς να είσαι σαν τον Ευτυχισμένο Πρίγκιπα;» ρωτούσε μια στοργική μητέρα το μικρό της αγόρι που έκλαιγε για το φεγγάρι. «Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας ποτέ δεν σκέφτεται να κλάψει για τίποτα». «Χαίρομαι που υπάρχει κάποιος στον κόσμο που είναι τόσο ευτυχισμένος», ψιθύρισε ένας
