Στον διάλογο του Πλάτωνα, «Φαίδρος», η ιστορία της δημιουργίας των τζιτζικιών είναι μια αλληγορία. Σύμφωνα με αυτήν, οι αρχαίοι άνθρωποι ζούσαν για να τρέφονται και να τραγουδούν, ώσπου ανακάλυψαν τη φιλοσοφία. Σε εκείνο το σημείο, οι Μούσες έδωσαν σε κάποιους από αυτούς το προνόμιο να γίνουν τζιτζίκια, τα οποία δεν χρειάζονται τροφή και τραγουδούν συνεχώς μέχρι τον θάνατό τους. Στη συνέχεια, τα τζιτζίκια αυτά πηγαίνουν να ζήσουν κοντά στις Μούσες, αφηγούμενες σε αυτές ποιους από τους ανθρώπους είχαν ακούσει να τραγουδούν καλύτερα:
