Συντεχνία Σαλουπέτα

Με εμπόδια κι αναποδιές κρατάμε την καρδιά ζεστή, ζωντανή, να γελάει ακόμα κι αν πονάει!

Οι περιοδίες με τις αγαπημένες "12 Βασιλόπιτες" συνεχίζονται! Χαλκίδα, Αθήνα, Θήβα, Λειβαδιά και ετοιμάζονται νέα ταξίδια με άλλες ιστορίες που θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας για μετά τις γιορτές.

Τώρα με τον "ανιψιό του βασιλιά και τον βοηθό του" πάμε αποστολή.....εκεί όπου συναντάει κανείς παλάτια και επίσημους προσκεκλημένους, πεινασμένους ανθρώπους της γης, σπάνια νεροχελίδονα, φωτιές που καίνε πόλεις και χωριά, πλημμυρισμένες κοιλάδες, και μια δοκιμασία που θέλει γερό στομάχι και προπαντώς καρδιά που πάλλεται, νιώθει, ανταποκρίνεται.

Κι ας όψονται οι Σύμβουλοι του βασιλιά!

Μας ζητάτε και ρωτάτε. Πότε θα παίξετε ανοιχτά για το κοινό εδώ στη Χαλκίδα;;;!!!

Εμείς ψάξαμε για το κοινό της Χαλκίδας και όχι μόνο, αλλά δεν υπάρχει μέρος-σκηνή-έστω αίθουσα μέσα σε αυτό το

Δήμο διαθέσιμη ή που να διαθέτει τα εντελώς απαραταίτητα. Δεν υπάρχει θέατρο (εκτός από το συνεδριακό κέντρο της Περιφέρειας όπου γίνονται καθημερινά εκδηλώσεις από τους πάντες γιατί δεν έχουν και άλλη επιλογή. Σχεδιασμένο για συνέδρια, χωρίς παρασκήνια, χωρίς βάθος σκηνής), ή έστω μια αίθουσα με κάποιες καρέκλες. Στην πινακοθήκη δεν υπάρχουν καρέκλες πτυσσόμενες, θέρμανση, το Δημοτικό θέατρο "Παπαδημητρίου" κλειστό για ....;;;; δεν ξέρουμε μέχρι πότε. Στο αγαπημένο μας Τέχνης Δρώμενα δυστυχώς δεν χωράμε πια. Ιδού λοιπόν και η απάντηση.Κι αν έχετε κάποια ιδέα, παρακαλούμε ενημερώστε μας.

Συντεχνία Σαλουπέτα

ΠΑΡΑΜΥΘΑΔΕΣ

'Ένα παιδί ακούει προσεκτικά έναν παραμυθά με φτερό στο καπέλο' της Grace Gifford, (1888 - 1955).

 

ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ

 

«O Eγωιστής Γίγαντας» του Όσκαρ Ουάιλντ

  Κάθε απόγευμα, φεύγοντας απ’ το σχολείο, τα παιδιά το ‘χαν συνήθεια να παίζουν στον κήπο του γίγαντα. Ήταν ένας πελώριος, μαγευτικός κήπος, μ’ απαλή πράσινη χλόη και χιλιάδες πολύχρωμα λουλούδια όμοια μ’ αστέρια κι ακόμα, εδώ κι εκεί, δώδεκα ροδα-κινιές φορτωμένες ρόδινα κι ολόλευκα ντελικάτα ανθάκια απ’ της άνοιξης τ’ άγγιγμα, που το φθινόπωρο βάραιναν απ’ τα πολύχυμα φρούτα.

Τα πουλιά κάθονταν στα δέντρα και κελαηδούσαν τόσο γλυκά, που τα παιδιά σταματούσαν το παιχνίδι για να τ’ ακούσουν. «Πόσο ευτυχισμένα εί-μαστε εδώ!» έλεγαν αναμετάξυ τους.Κάποια μέρα ο γίγαντας γύρισε. Εφτά ολάκερα χρόνια ήταν σ’ επίσκεψη, στο φίλο του το δράκο της Κόρνις, κι όταν τα χρόνια πέρασαν κι εκείνος είχε τελειώσει ό,τι είχε να πει -αφού δεν είχε και πολλά να συζητήσει- αποφάσισε το γυρισμό στο κάστρο. Την ώρα που ‘φτασε, αντίκρισε τα παιδιά να παίζουν στον κήπο. «Τι δουλειά έχετε εδώ;» φώναξε μ’ οργή, και τα παιδιά το ‘βαλαν στα πόδια τρομαγμένα. «0 κήπος είναι μοναχά δικός μου», είπε ο γίγαντας. «Όλοι μπορούν να το καταλάβουν, και δεν θα επιτρέψω σε κανένα να παίζει εδώ, έξω από μένα». Κι έτσι, έχτισε έναν πελώριο τοίχο ολόγυρα