“Τα ιδιαίτερα Χριστούγεννα του παππού Πανώφ” του Λέοντος Τολστόι

Χριστουγεννιάτικη ιστορία “Τα ιδιαίτερα Χριστούγεννα του παππού Πανώφ” του Λέοντος Τολστόι (του Ρούμπεν Σάϊλλενς ~ διασκευή, Λέο Τολστόϊ ). 

Παραμονές Χριστουγέννων και ο καλόκαρδος παπουτσής Πανώφ ακούει στον ύπνο του τον Χριστό ότι φέτος τα Χριστούγεννα θα τον επισκεφτεί! Η χαρά και η

"Η Μαίρη είχε ένα μικρό αρνάκι,

"Η Μαίρη είχε ένα μικρό αρνάκι, Το δέρας του ήταν λευκό σαν το χιόνι, Και όπου κι αν πήγαινε η Μαίρη, Το αρνί ήταν σίγουρο ότι θα πήγαινε. Την ακολούθησε στο σχολείο μια μέρα, Αυτό ήταν ενάντια στον κανόνα. Έκανε τα παιδιά να γελάνε και να παίζουν, Να δω ένα αρνί στο σχολείο... "

Το κορίτσι που έσωσε ένα αρνί - και δημιούργησε έναν θρύλο.

Ένα διαδεδομένο παιδικό τραγουδάκι στην Αμερική βασίστηκε σε ένα 9χρονο κορίτσι που έσωσε ένα

Ρίκι & Λούι - Το κατσίκι

ΤΟ ΚΑΤΣΙΚΙ Μια φορά ένα κατσίκι Κλείστηκε στην αποθήκη Και κατάπιε το κλειδί Κι έξω δε μπορεί να βγει Τις οπλές του κοπανάει Και την πόρτα κουτουλάει Και κλωτσάει και φωνάζει Με παράπονο βελάζει Βγάλτε με από δω πέρα έξω έχει ωραία μέρα Δω δε βλέπω που πατάω Κι ούτε ξέρω τι μασάω Μπεε...έφαγα τα κουνουπίδια Τις φακές και τα κρεμμύδια Κι αν με βρει εδώ η κυρά μου Μπεε...θα φάω και της χρονιάς μου! https://www.youtube.com/watch?v=1TZJuaQp0Oc

« Τα παραμύθια της Λίμνης »

. « Τα παραμύθια της Λίμνης »

Λαογραφικό εξιστόρημα του Δημήτρη Αποστόλου - « Ελύμνιου »

« Τα παραμύθια της Λίμνης » που έγραψε ο « Ελύμνιος », δεν είναι παρά ένα ποίημα ριγηλής νοσταλγίας. Ένα ποίημα που το εμπνεύστηκε και το συνέθεσε ένας ποιητής εντελώς μόνος στο δάσος της λήθης – ρεπόρτερ αυτός της χθαμαλής, επαρχιακής μας « αιωνιότητας ».

Το παραμύθι της γιαγιάς 1884

Γύζης Νικόλαος – Gyzis Nikolaos ( Τήνος 1842-Μόναχο 1901)


Έργο του : Το παραμύθι της γιαγιάς 1884..Πινακοθήκη του Ιερού Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας Τήνου (Π.Ι.Ι.Ε.Τ.).

Το παραμύθι της γιαγιάς

Η καλοσύνη, είπ' η γιαγιά, μονάχα η καλοσύνη·

όλα στον κόσμο χάνονται, μόνη απομένει εκείνη.

Στα λόγια της μαζεύτηκαν προσεκτικά τ' αγγόνια.

Ω χρόνια των παραμυθιών, αθώα, ωραία χρόνια.

Έξω το χιόνι αναγελά την άγρια ανεμοζάλη

κι εδώ στα μισοσκότεινα, τριγύρω στο μαγκάλι,

που κρύβει ανάρια χόβολη κι ονείρατα ανασταίνει,

άλλο απ' τ' αγγόνια πρόσχαρο τα χέρια του ζεσταίνει,

άλλο με στόμα ορθάνοιχτο δείχνει την προθυμιά του,

άλλο καθίζει στην προβιά που 'ναι στρωμένη κάτου,

άλλο σταυροποδίζοντας μαζεύεται παρέκει,

άλλο στο πλάγι κάθεται κι έν' άλλο ολόρθο στέκει,

κι όλα μαζί με μια ψυχή, μ' έναν παλμό στα στήθη

θωρούν στα μάτια τη γιαγιά που αρχίζει παραμύθι...

Η ρόκα ξεκουράζεται στ' άσαρκο μέσα χέρι

ώσπου ν' αρχίσει το βαθύ κι ακούραστο νυχτέρι.

Ιωάννης Πολέμης.