Τά Χριστούγεννα του γερο-Μάνθου

Χριστούγεννα με ένα παλιό αναγνωστικό…

Τά Χριστούγεννα του γερο-Μάνθου

Είναι παραμονή των Χριστουγέννων. Ό γερο – Μάνθος κατέβηκε άπό τά κτήματα του στό χωριό. Θέλει νά γιορτάσει τή μεγάλη γιορτή μέ τά παιδιά του, νά πάει καί στην εκκλησία νά μεταλάβει. Στό χωριό έχει

“Τα ιδιαίτερα Χριστούγεννα του παππού Πανώφ” του Λέοντος Τολστόι

Χριστουγεννιάτικη ιστορία “Τα ιδιαίτερα Χριστούγεννα του παππού Πανώφ” του Λέοντος Τολστόι (του Ρούμπεν Σάϊλλενς ~ διασκευή, Λέο Τολστόϊ ). 

Παραμονές Χριστουγέννων και ο καλόκαρδος παπουτσής Πανώφ ακούει στον ύπνο του τον Χριστό ότι φέτος τα Χριστούγεννα θα τον επισκεφτεί! Η χαρά και η

ΚΑΠΕΤΑΝ ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΣ-ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

Ἀπὸ «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ» ἔτος β´ τόμος τέταρτος τεῦχος 45, Χριστούγεννα 1949 ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

 Χριστούγεννα, στὰ 1864, ἔκανε μεγάλη φουρτούνα μὲ χιονιά. Στ᾿ ἀγριεμένο πέλαγο δὲν φαινότανε πουθενὰ πανί. Μοναχὰ ἕνα μικρὸ καΐκι πάλευε μὲ τὸ χάρο ἀνοιχτὰ ἀπὸ τὴν Τῆνο. Ἤτανε ἑνὸς καπετὰν Γιώργη ἀπὸ τὴ Νάξο, φορτωμένο κρασιὰ ἀπὸ τὴ Σαντορίνη. Ὅλη τὴ μέρα ἀγαντάριζε στὸν ἀγέρα, μὰ σὰν σκοτείνιασε, ὁ βοριὰς σκύλιαξε κ᾿ ἔσπασε τ᾿ ἄρμπουρο, ἔβγαλε καὶ τὸ τιμόνι ἀπὸ τὰ βελόνια. Οἱ ἄνθρωποι προφτάξανε καὶ ρίξανε τὴ βάρκα στὴ θάλασσα καὶ μπήκανε μέσα. Δὲν εἴχανε ἀλαργάρει ὥς μιὰ τουφεκιὰ

«Ένας μικρός κηπουρός στην αγκαλιά του Φθινοπώρου»

Της Μίνας Μπουλέκου

Ο ήλιος χαμήλωνε αργά, αφήνοντας πίσω του μια χρυσή ομίχλη που έμοιαζε με ανάσα του καλοκαιριού που έσβηνε σιγά σιγά. Ήταν οι πρώτες μέρες του φθινοπώρου, εκείνες οι μέρες που ο αέρας μυρίζει ακόμη καλοκαίρι, μα το χώμα αρχίζει να βαραίνει, σαν να θυμάται το κρύο που πλησιάζει.

Μέσα στο μισοσκόταδο, ένα παιδί καθόταν γονατιστό μπροστά στις τουλίπες. Το ένδυμα του κρεμόταν φαρδύ, σαν ρούχο που το έχει δανειστεί από τον κόσμο των μεγάλων. Στο ένα χέρι κρατούσε το ποτιστήρι, κι από το άλλο απλωνόταν ένα δάχτυλο

«Τα Χριστούγεννα των ορφανών»

«Τα Χριστούγεννα των ορφανών» είναι ο τίτλος ενος διηγήματος/ιστορίας , που συχνά περιλαμβανόταν σε παλαιότερα ελληνικά σχολικά αναγνωστικά του δημοτικού. Η ιστορία διαδραματίζεται στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής (συγκεκριμένα αναφέρεται το 1943) και περιγράφει τη φτώχεια, την πείνα και τη δυστυχία που μάστιζαν τον ελληνικό λαό. Επικεντρώνεται στην εμπειρία ορφανών παιδιών κατά την περίοδο των Χριστουγέννων, θίγοντας θέματα ανθρωπιάς, αλληλεγγύης και ελπίδας μέσα στις αντιξοότητες.

Ο ξανθός επισκέπτης

Ἡ χρονιὰ τοῦ 1943, ὅπως ὅλες οἱ χρονιὲς τῆς μαύρης Κατοχῆς, ἦταν φριχτή· πείνα, ἀρρώστια καὶ δυστυχία μάστιζαν τὸν τόπο. Ὅ,τι καλὸ εἶχε ὁ τόπος, τὸ ἔπαιρναν οἱ Γερμανοί· καὶ ὅ,τι ἄφηναν ἐκεῖνοι, τὸ ἅρπαζαν οἱ ᾽Ιταλοὶ καὶ οἱ Βούλγαροι.

Ήρθε το χιόνι…

Ήρθε το χιόνι…..Από τα ξημερώματα.

Το έστρωσε για τα καλά στις στέγες (ναι, έχουμε ακόμη σπίτια με στέγες στη γειτονιά μου), στον κήπο, στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.

Σαν τις λευκές ελπίδες που στεριώνουν.

Ο δρόμος καθαρός. Δεν το έπιασε στους δρόμους κι’ ας είναι πυκνό. Σαν τις αμαρτίες μας που δεν τις αφήνει η χάρη Του να σταθούν.

Χιονίζει πολύ ετούτη την ώρα: Σαν ν’ αρχίζει παραμύθι δίπλα στο τζάκι, σαν να τριζοβολούν τα ξύλα σε ονειρική ξυλόσομπα, σαν να ψήνονται κάστανα, σαν οι Άγιοι κινούνται στο απομεσήμερο -κάθε νιφάδα και Άγιος, σαν να κουνάει μαντήλια λευκά ο ουρανός στους παραπονεμένους, σαν να στριμώχνονται να μας δουν οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας, από τα ανοιχτά παράθυρα του Παραδείσου…..