Δεν γινόταν να είσαι γιαγιά και να μην ξέρεις παραμύθια

 Του Νίκου Τσούλια 

  ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ  

    Μια φορά και έναν καιρό… «Μια φορά και έναν καιρό» ήταν η αταλάντευτη αρχή για τις αφηγήσεις στον κόσμο των παιδιών. Καθηλωνόσουν όσο πιο κοντά μπορούσες στον αφηγητή (ή στην αφηγήτρια), να τον ακουμπά το σώμα σου για να ζήσεις πιο έντονα την περιπλάνηση σε μακρινούς κόσμους.    

Υπάρχουν οι «τόποι» των παραμυθιών;

Σαν το σιτάρι σπέρνεται στον κόσμο η αλήθεια Kι απ’ τον καθάριο σπόρο της φυτρώνουν παραμύθια. Kαλότυχος όποιος μπορεί τα στάχυα να θερίσει Kαι το σιτάρι απ’ τ’ άχυρο καλά να ξεχωρίσει. Για τον μικρό τον κόπο του μεγάλο κέρδος μένει: Όλη η αλήθεια που θα βρει στα ψέματα κρυμμένη! (Γεώργιος Δροσίνης, Παιδικά παραμύθια, Eκδότης Iωάν. N. Σιδέρης, χ.χ.) Θα καταθέσω την άποψή μου εξ αρχής. Τα παραμύθια είναι το πιο μεγάλο «κοινό μυστικό» όλων των ανθρώπων. Τα παραμύθια υπάρχουν ή μάλλον τα παραμύθια είναι αληθινά, ή, ακόμα πιο ορθά, ό,τι υπάρχει στο περιεχόμενο των παραμυθιών είναι