Του Δράκοντα τ’ αδόντι

Στου πόθου τα σκεπάσματα, νύχτα μ’ αστραποβρόντι έταξα στην αγάπη μου του Δράκοντα τ’ αδόντι Και η καρδιά μου ελύσσαξε να δει και να γνωρίσει πού `ναι του Δράκου η φωλιά και του Θεριού η βρύση Ένας τρελός μου φώναξε, σ’ έρημο μονοπάτι πως τη δρακογενιά θα βρω στου Άδη το παλάτι Κι ο δρόμος ο

Παραμύθια της Σόμπας και της Σιωπής

Στο μισοσκόταδο του δωματίου, εκεί όπου η φωτιά σιγοκαίει και οι γάτες κοιμούνται σαν μικρές σιωπηλές φρουρές της γαλήνης, κάθεται μια γιαγιά. Δεν χρειάζεται να μιλήσει· η σιωπή της είναι ολόκληρο βιβλίο. Το χέρι στο στόμα — όχι για να κρύψει τον λόγο, αλλά για να συγκρατήσει μέσα της όλα εκείνα που δεν

Ρίκι & Λούι - Το κατσίκι

Οι Τρεις Τράγοι (Νορβηγία)

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ-ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΓΙΑΓΙΑΔΕΣ-ΣΤΕΝΗ ΕΥΒΟΙΑΣ

O BATOΣ

EYH ΣΑΡΑΝΤΕΑ ΜΙΧΑ
Θα σας πω ένα παραμύθι, αρχαίο. Το είχα διαβάσει κάποτε, εδώ και πολλά χρόνια -δεν θυμάμαι την πηγή- και θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας, να το λέτε και σεις, στις παρέες σας και στα παιδιά. Το είχα διηγηθεί στο Σκουντέρι, τη Βραδιά Παραμυθιού.

                                                                                

.
Μια φορά κι έναν καιρό, τον πολύ παλιό καιρό, ήταν ένας έμπορος που τον έλεγαν Βάτο… Ο Βάτος είχε μια άμαξα με άλογα. Τα βράδια κοιμόταν στην άμαξα και την ημέρα πήγαινε από χωριό σε χωριό και πουλούσε την πραμάτια του, που ήταν ωραία υφάσματα και στολές, σπαθιά, περικεφαλαίες και άλλα πολλά. Ήταν ευτυχισμένος, γιατί είχε το σπιτάκι του, τα ζώα του, ταξίδευε από δω και από κει, γνώριζε κόσμο, έκανε φίλους, είχε κάποιο εισόδημα και δεν είχε πολλές έννοιες.
Κάποια νύχτα όμως, τον παραμόνεψαν ληστές. Όταν ο Βάτος έλειψε για λίγο, οι ληστές του κλέψανε τα άλογα και το κάρο και όλα τα υφάσματα και τις στολές… Ο Βάτος έτρεχε από δω κι από κει με αγωνία. Ρωτούσε να μάθει οτιδήποτε, μήπως κάποιος είχε ακούσει ή είχε δει κάτι, κάποιο από τα άλογα, κάποια στολή, ύφασμα ή ένα από τα ρούχα του... Αλλά τίποτα… Πέρασε κάμποσος καιρός που τα αναζητούσε χωρίς αποτέλεσμα, κι ο Βάτος ήταν απαρηγόρητος πια… Είχε χάσει το «σπίτι» του, την περιουσία, τα αγαπημένα του ζώα!.. «Τι να κάνω; Τι να κάνω;» έλεγε.
Αποφάσισε λοιπόν να πάει στη θεά Άρτεμη. «Θεά μου, βοήθησέ με!» την παρακάλεσε. Κι εκείνη, τον μεταμόρφωσε.. σ΄ ένα φυτό, που το λένε … βάτο! Αλλά, εκείνου του ’χει μείνει ακόμη το παράπονο… Κι όταν κάποιος πλησιάζει τον βάτο, εκείνος του πιάνει το ρούχο, να δει μήπως είναι από κείνα που του κλέψανε…!

ΟΙ ΔΡΑΚΟΙ

Η λέξη δράκος έχει τη ρίζα της στο ρήμα «δέρκομαι» που υποδηλώνει εκείνον ο οποίος έχει οξύ και διαπεραστικό βλέμμα, ή εκείνον που καταπλήσσει με το βλέμμα

του- Τέτοιο βλέμμα, αλλά και υπερβολική και ακαταμάχητη

Παροιμιόμυθοι 2

Οι παροιμιόμυθοι είναι μικροί μύθοι ή λαϊκού περιεχομένου ιστοριούλες, που μορφή τους θυμίζει τις παροιμίες. Χαρακτηριστικά γνωρίσματά τους είναι η συντομία, η σάτιρα, η θυμόσοφη και γνωμική

Κουκλοθέατρο Lampe Lampe – «Η Αλίκη αλλιώς» – Ειρήνη Λάλου

Κουκλοθέατρο Lampe Lampe – «Η Αλίκη αλλιώς» – Ειρήνη Λάλου

Λίγα λόγια για το Lampe LampeΤο “θέατρο του κουτιού” πρωτοεμφανίστηκε στη Βραζιλία και είναι το πιο μικρό θέατρο στον κόσμο, αφού η παράσταση μπορεί να διαδραματίζεται μέσα σε ένα κουτί και θεατής να είναι ένα άτομο! Ο/η θεατής βιώνει την ιστορία βλέποντάς την από μια μικρή τρύπα στο κουτί, σαν να κοιτάζει από την κλειδαρότρυπα και ακούει την αφήγηση με ακουστικά. Κάποιες φορές ο θεατής αλληλεπιδρά με το κουτί ή μπορεί και να μπει μέσα σε αυτό. Κούκλες, ζωγραφιές, φωτισμοί, σκιές ζωντανεύουν μια μυστική ιστορία που διαρκεί μονάχα 3 έως 5 λεπτά.

Ποιά είναι η Ειρήνη Λάλου

Εργάζεται ως παιδαγωγός προσχολικής αγωγής στην Α’ & Β΄ Εκπαίδευση, σε παιδικούς σταθμούς

ΣΑΠΑΝ ΚΛΩΣΤΗ ΛΑΛΙΑ

 

View this post on Instagram

A post shared by SapanFestival (@sapanfestival)

ΣΑΠΑΝ Ταξιάρχης Μπεληγιάννης

ΣΑΠΑΝ 2025

ΣΤΕΝΗ ΕΥΒΟΙΑΣ

5/9/2025

Παραμύθια Αντίστασης και Ελευθερίας

Ο Ταξιάρχης Μπεληγιάννης,ο στενιώτης παραμυθάς,συνέχισε μετά την Κλωστή ΛαλιάΜε λίγα λόγια ήταν μαγευτικός!!!!!!!!!!!!!!!!.

Το παραμύθι της γιαγιάς 1884

Γύζης Νικόλαος – Gyzis Nikolaos ( Τήνος 1842-Μόναχο 1901)


Έργο του : Το παραμύθι της γιαγιάς 1884..Πινακοθήκη του Ιερού Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας Τήνου (Π.Ι.Ι.Ε.Τ.).

Το παραμύθι της γιαγιάς

Η καλοσύνη, είπ' η γιαγιά, μονάχα η καλοσύνη·

όλα στον κόσμο χάνονται, μόνη απομένει εκείνη.

Στα λόγια της μαζεύτηκαν προσεκτικά τ' αγγόνια.

Ω χρόνια των παραμυθιών, αθώα, ωραία χρόνια.

Έξω το χιόνι αναγελά την άγρια ανεμοζάλη

κι εδώ στα μισοσκότεινα, τριγύρω στο μαγκάλι,

που κρύβει ανάρια χόβολη κι ονείρατα ανασταίνει,

άλλο απ' τ' αγγόνια πρόσχαρο τα χέρια του ζεσταίνει,

άλλο με στόμα ορθάνοιχτο δείχνει την προθυμιά του,

άλλο καθίζει στην προβιά που 'ναι στρωμένη κάτου,

άλλο σταυροποδίζοντας μαζεύεται παρέκει,

άλλο στο πλάγι κάθεται κι έν' άλλο ολόρθο στέκει,

κι όλα μαζί με μια ψυχή, μ' έναν παλμό στα στήθη

θωρούν στα μάτια τη γιαγιά που αρχίζει παραμύθι...

Η ρόκα ξεκουράζεται στ' άσαρκο μέσα χέρι

ώσπου ν' αρχίσει το βαθύ κι ακούραστο νυχτέρι.

Ιωάννης Πολέμης.

"Μαριονετίστας

"Μαριονετίστας" - Volodia Popov - 1961 - αφηρημένος ζωγράφος, γεννημένος στο Michurinsk της Ρωσίας - ζει στο Παρίσι.

 

ΚΑΛΑΝΤΑ ΚΑΨΑΛΩΝ ΣΤΥΡΩΝ

ΚΑΛΑΝΤΑ ΚΑΨΑΛΩΝ ΣΤΥΡΩΝ

Χριστούγεννα πρωτούγεννα πρώτη γιορτή του Χρόνου για βγείτε, δείτε, μάθετε που ο Χριστός γεννιέται γεννιέται κι’ αναθρέφεται με μέλι και με γάλα το μέλι τρων οι άρχοντες το γάλα οι αφεντάδες και το μελισσοχόρταρο το τρώνε οι κυράδες. Ανοίχτε τα σεντούκια σας τα κατακλειδωμένα και δώστε μας τον κόπο μας απ’ το χρυσό πουγγί σας. Αν είστε από τους πλούσιους φλουριά μη τα λυπάστε, αν είστε από τους δεύτερους τάλλαρα και δραχμίτσες κι’ αν είστε απ’ τους πεντάφτωχους ένα ζευγάρι κότες και σας καληνυχτίζουμε πέστε να κοιμηθείτε ολίγον ύπνον πάρετε και ευθύς να σηκωθείτε στην εκκλησιά να τρέξετε μ’ όλη την προθυμία και του Χριστού ν’ ακούσετε την Θεία λειτουργία. Και του Χρόνου και εις έτη πολλά.

(Χ. Μητραπέτρου Ιστορικά και Λαογραφικά της Καρυστίας -1990- σελ 129- 130).

Όταν τα παιδιά που έλεγαν τα κάλαντα δεν έμεναν ευχαριστημένα από το νοικοκύρη, ή όταν δεν τους άνοιγαν την πόρτα, τα λόγια ήταν σκωπτικά: Αφέντη μου, στην κάπα σου χίλιες χιλιάδες

μέρες, άλλες γεννούν, άλλες κλωσούν, άλλες αυγά μαζώνουν…”

Δημιουργίες

 

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα Χριστούγεννα σιμώνουν μεγάλη εορτή χαρά σ’ όλο τον κόσμο χαρά σ’ όλη τη γη. Στο δέντρο του Χριστού μας ολόχαρα παιδιά εμπρός ας τραγουδούμε μ’ αγάπη στην καρδιά.

Χριστούγεννα Έξω φυσά ο άνεμος σωρός είναι το χιόνι κρύο πολύ και τσουχτερό τη γη την περιζώνει. Μα ξάφνου μέσα στη νυχτιά γλυκά χτυπά η καμπάνα «Χριστός γεννάται σήμερον» φωνάζει και η μάνα. Κι

Η ΠΕΤΡΟΣΟΥΠΑ

Η ΣΟΥΠΑ ΤΟΥ ΞΕΝΟΥ 

Ήταν λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα, σε ένα μικρό χωριό. Οι άνθρωποι είχαν αρχίσει να κλείνονται στα σπίτια τους, να ετοιμάζουν γιορτινά τραπέζια, να στολίζουν και να σκέφτονται τι δώρα θα ανταλλάξουν. Ένα απόγευμα, έφτασε στο χωριό ένας ξένος. Ήταν κουρασμένος, παγωμένος, φορούσε ένα παλιό παλτό και έσερνε πίσω του ένα καρότσι με την πραμάτεια του. Χτύπησε την πρώτη πόρτα και είπε: - «Καλή σας μέρα. Μήπως έχετε λίγο φαγητό;» Η νοικοκυρά κοίταξε το άδειο καλάθι της και απάντησε: - «Δυστυχώς, δεν περισσεύει τίποτα…» Και του έκλεισε ευγενικά την πόρτα. Το ίδιο συνέβη και στο δεύτερο σπίτι, και στο τρίτο. Οι άνθρωποι δεν ήταν κακοί, μόνο φοβισμένοι ότι δεν έχουν αρκετά. Ο ξένος δεν παραπονέθηκε. Πήγε στην πλατεία, έβγαλε από το καρότσι του ένα παλιό, αλλά καθαρό σιδερένιο καζάνι, έβαλε μέσα λίγο νερό και άναψε μια μικρή φωτιά. Έπειτα έβγαλε από την τσέπη του ένα μικρό, λείο βότσαλο και το έριξε μέσα. Οι χωριανοί τον παρατηρούσαν από τα παράθυρά τους. Ένας παππούς πλησίασε διστακτικά. - «Τι κάνεις εκεί, ξένε;» - «Φτιάχνω την περίφημη… σούπα από βότσαλο!!! Θέλει μόνο νερό, φωτιά… και αυτό το θαυματουργό βότσαλο. Βέβαια, αν είχα ένα μικρό κομμάτι καρότο, θα γινόταν ακόμη πιο νόστιμη». Ο παππούς γύρισε σπίτι, έφερε ένα καρότο. Ο ξένος το έκοψε και το έριξε μέσα. Η μυρωδιά άρχισε να αλλάζει. Ήρθε μια γυναίκα: - «Αν σας έφερνα λίγο κρεμμύδι, ίσως να γίνει πιο νόστιμη…» Κι έφερε ένα κρεμμύδι. - «Ξένε, μια πατάτα θα βοηθούσε;» ρώτησε ένας νεαρός. -«Θα την έκανε υπέροχη!» Και πρόσθεσαν πατάτες. Με την ώρα, ντροπαλά, διστακτικά, οι χωριανοί έφερναν ό,τι είχαν: λίγο λάδι, λίγα φασόλια, λίγο ρύζι, ένα κομμάτι κρέας. Κανείς μόνος του δεν είχε αρκετά υλικά για μία σούπα. Μα όλοι μαζί είχαν παραπάνω από αρκετά. Το καζάνι σιγόβραζε και η μυρωδιά γέμισε την πλατεία. Ο ξένος χαμογέλασε και είπε: - «Βλέπετε; Το βότσαλο κάνει θαύματα… όταν οι καρδιές ανοίγουν». Όταν η σούπα ήταν έτοιμη, μοιράστηκε σε όλους. Δεν υπήρξε άνθρωπος που να έφαγε μόνος του εκείνο το βράδυ. Γύρω από τη φωτιά, άνθρωποι που πριν ήταν κλεισμένοι στα σπίτια τους γελούσαν μαζί, μοιράζονταν ιστορίες, ζέσταιναν όχι μόνο το σώμα αλλά και την καρδιά. Ένα μικρό κορίτσι πλησίασε τον ξένο και του είπε: - «Κύριε, πού θα πάτε τώρα; Θέλετε να μείνετε στο σπίτι μας;» Ο ξένος της χαμογέλασε: - «Ευχαριστώ, μικρή μου. Αλλά υπάρχουν κι άλλα χωριά που περιμένουν να μάθουν το μυστικό της σούπας από βότσαλο.» Τότε ένας χωρικός τον ρώτησε: -«Πες μας… το βότσαλο είναι στ’ αλήθεια θαυματουργό;» Ο ξένος πήρε το βότσαλο, το σήκωσε στο φως της φωτιάς. Ήταν απλό, σαν όλα τα άλλα. - «Το θαύμα δεν είναι στο βότσαλο,» είπε. «Το θαύμα είναι όταν ο ένας προσφέρει στον άλλον. Μια καρδιά κλειστή δεν χορταίνει ποτέ. Μια καρδιά ανοιχτή γεμίζει την πλάση.» Οι χωριανοί συγκινήθηκαν. - «Τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο για να στολίζουμε τα σπίτια μας», συνέχισε. «Είναι για να στολίζουμε τις ψυχές μας. Κι αυτό γίνεται με αγάπη, με προσφορά, με τη ζεστασιά ενός πιάτου φαγητού προς τον άλλον». Άφησε το βότσαλο μέσα στο καζάνι και ετοιμάστηκε να φύγει. Ο παππούς είπε τότε στους συγχωριανούς του: - «Το βότσαλο και το καζάνι θα μείνουν εδώ, για να μην ξεχάσουμε ποτέ ότι κανείς δεν πρέπει να μένει πεινασμένος στο χωριό μας». Έτσι και έγινε. Κάθε χρόνο, λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα, οι χωριανοί έφτιαχναν όλοι μαζί μια μεγάλη σούπα και τη μοίραζαν σε όποιον είχε ανάγκη ξένο ή γνωστό, φτωχό ή πλούσιο, δεν είχε σημασία. Ο ξένος χάθηκε μέσα στο χιόνι. Κανείς δεν τον ξανάδε. Αλλά όλοι ήξεραν πως είχε αφήσει πίσω του κάτι πιο πολύτιμο από δώρα: Είχε αφήσει το πνεύμα της αληθινής χριστουγεννιάτικης αγάπης.